Google Streetview beperkt zich niet langer tot het tonen van straten en pleinen alleen. Het poppetje kan ook gebouwen in. Ik probeerde het uit. Belichaamd door het oranje streetview-poppetje stapte ik binnen in het National Museum of Modern and Contemporary Art in Seoul, Korea. Daar raakte ik verstrikt in een installatie.
Ik doolde door een zaal die was gevuld met spiegels, van top tot teen. Overal scherven; ook aan het plafond en op de vloer. Ik navigeerde heen en weer, draaide driehonderdzestig graden.
Toen ik een uitgang wilde vinden, bleek die er niet te zijn. Ik stuitte slechts op een witte deur met daarop STAFF ONLY.
Ik deed een tweede poging een uitweg te vinden, sneller nu en systematischer. Ik jakkerde langs de spiegels, kamde de ruimte zorgvuldig uit. Ook nu moest ik concluderen dat alleen die STAFF ONLY de plek zou ontsluiten. Ik probeerde de deur te openen, maar software belette dat. Wat te doen? Eerst maar even rustig gaan zitten. Er viel me iets op.
In alle spiegels die de ruimte rijk was, reflecteerde nergens de vorm van een mens. Ook niet van een camera. Er was daar niemand.
Ik zat opgesloten te zijn in een ruimte waarin ik zelf afwezig was. Kan je het nog volgen? Ik had helemaal geen deur nodig, want ik was daar niet.
Het wordt nog vreemder. Een paar dagen na dit digitale avontuur wilde ik terug. Het plan was te achterhalen wie de maker van de installatie is. Was het een vorm van internetkunst geweest misschien, die ik ten tijde van het bezoek niet als zodanig had herkend?
We zullen het niet weten. De spiegelruimte is weg. De link naar het werk leidt nu gewoon naar de balie van het museum. Langs die balie loop je zo, hup, de vele zalen in. En weer uit.
Rita Hoofwijk gaat iets maken dat in september 2026 op twee plekken in Korea kan worden bezocht: in het National Museum of Modern and Contemporary Art en op de Gwangju Biennale. Maar het is nog geen september. Nu, in maart, vertrekt Rita naar Korea en gaat ze eerst eens kijken naar de plek vanwaaruit ze het werk gaat maken.