De bron van de Maas, ik sta er nu naar te kijken. Wat verwachtte ik? Een verticale waterstraal, een fontein uit de grond. Een geiser had ik voor ogen, iets met een hoop gespuit. En anders (ik had mijn verwachtingen al getemperd) zou zo’n bron een bubbelende plas kunnen zijn; een bel water die overgaat in een bergafwaartse stroom.
De realiteit dan. De realiteit van de bron van de Maas heeft de vorm van een bouwsel van oude stenen met een gootje erin. Er sijpelt wat water doorheen. Lafjes sijpelt het, als het stroompje uit een kapotte wastafelkraan.
Even verderop zitten twee oude mannetjes achter een lichtgewicht klaptafeltje. Ze buigen zich over een kruiswoordpuzzel.
Een zonnestraal baant zich een weg door het natte grijs van de wolken. Wolken, natter misschien dan de Maas die langs mijn voeten krult. De kleuren van de stenen, het gras, de weg langs de bron, het mos op de stenen: ze ogen verzadigd in het late licht van de dag.
In november wacht er iedere dag iemand bij – niet de Franse, maar de Maastrichtse Maas. Dit in het thema van Maaswacht, een samenwerking tussen TAAT, SoAP en de Maas. Maaswachters verblijven in een Maaswachtershuis en verhouden zich tot het water, het land, de tijd. Wil je meewachten? Meld je aan via maaswacht@gmail.com.