Schuilplekken zijn er in alle vormen en maten. Er is het huisje in het bos, er is de kelder – maar er is ook de tuinbroek. Hoe heerlijk is het de handjes naar binnen te hangen in zo’n broek. De ellebogen steunend op stevige stof, de borst verscholen achter het schild van katoen.
De tuinbroek hangt als een mobiele kamer om het lijf. Tussen stof en huid wat lucht, ruimte voor dat kleine beetje privé-sfeer. De tuinbroek zendt uit naar de omgeving: ik heb het goed met mezelf, u hoeft zich niet met mij te bemoeien, dank u.
Analyseren we de boel, dan zien we dat de tuinbroek de mogelijkheid biedt semi-te-schuilen. Bewegingen door de openbare ruimte laten zich eenvoudig combineren met lokaal comfort, een licht gevoel van thuis. Wie oplet ontdekt mogelijkheden, meerdere praktische varianten op de semi-schuil: slapen op een bureau in de luwte, momenten van dralen onder de warme luchtstroom bij de entree van een supermarkt, een wenig make-up op oog en wang ter vorming van een subtiel masker op het gezicht.
Salomé Mooij maakt het Schuilatelier in samenspraak met het publiek. Tijdens één-op-één gesprekken ontstaat er een maquette van een schuilplek die past bij degene die bij Salomé is aangeschoven. Per gesprek groeit zo de collectie. Het schuilatelier staat deze hele maand en een stuk van de volgende (tot 15 november) op de Gwangju Biennale in Zuid-Korea.