Wanneer ik denk aan het IJzeren Gordijn, zie ik een lijn: een stippellijn op een landkaart. In mijn geestesoog heb ik het papier uitgevouwen op de tafel gelegd. De rechthoekige kaart kadert de kronkelende wateren, wegen en landgrenzen van het continent, maakt ze tot kunstzinnige, kleurrijke vormpjes binnen een strak en sober grid. Ik leun met mijn linkerhand op de rand, prik een rechtervinger op de naam Kirkenes, Noorwegen en volg de stippels tot aan de Zwarte Zee.
Met afstand dus, bezie ik de geschiedenis; met iets te veel afstand zou ik zeggen, te veel afstand tot de menselijke maat. Wat een geluk nu, dat Paulien heeft besloten erheen te gaan: naar werkelijkheid. Ze rijdt van Kirkenes naar de Zwarte Zee. Ze fietst en filmt, toont ons wat muren, lijnen en gordijnen doen met een landschap en haar bewoners. In Mei fietst ze onder de werktitel Curtains are walls of fabric.