Een theorie
Mogelijk hebben sommige, struikelende performers slechts wanneer ze een podium betreden te dealen met al die onwillig moeilijke objecten en obstakels; nemen natuurkundige wetten een loopje met hen, enkel en alleen als ze zich in aanwezigheid weten van een publiek. De blik van een kijker kan zwaar wegen. Hij hardt de schouders en stokt de handen. Probeer eens relaxed voorbij te gaan aan een terrasje vol starende mannen. Loop een trap af terwijl je door vreemden wordt gefilmd.
Misschien gaat het de struikelende performer soepel, prima en als vanzelf af, als die zich ongezien waant. Wie weet bewegen wij, het publiek, ons tussen performers wanneer we wachten op de metro, baantjes trekken in het gemeentelijk zwembad. Mogelijk heeft al wat ze op het podium doen een soepele vorm in het dagelijks leven en ook tijdens de repetities, maar wint avond aan avond de angst voor de blik.
Salomé Mooij en Geert Belpaeme spelen Anatomie van een struikel op 26 november in Corso, Antwerpen.