Johannes Bellinkx

Het werk van Johannes Bellinkx (1978) balanceert op de grens van theater, beeldende kunst en film. Steevast zoekt hij naar een prikkelende manier om vorm en inhoud op elkaar te laten inwerken.

In de periode 2017-2020 versterkte Bellinkx zijn positie als maker, nationaal en internationaal. Reverse was de afgelopen jaren veelvuldig te zien op Europese performing arts festivals. Omdat zijn werk interdisciplinair is, wil Bellinkx ook in het beeldende kunst circuit een plek veroveren.

Als maker zet hij de komende periode in op het verder ontwikkelen en aanscherpen van zijn vormtaal: met meer branie, meer geprononceerd en radicaal werk maken zonder aan gelaagdheid en subtiliteit in te boeten. Het liefst binnen nieuwe samenwerkingen en met makers uit andere disciplines.

Bellinkx werkt momenteel (2020) aan Continuum.

Continuüm try-out. Foto van Pedro Morato Gabao

Continuüm try-out. Foto van Pedro Morato Gabao

Publiciteitsbeeld. Foto: Dennis van Tilburg

Rita Hoofwijk

Het werk van Rita Hoofwijk (1994) bestaat uit installaties en locatiespecifieke, ruimtelijke interventies. Het zijn tijdelijke omgevingen die, in alle eenvoud, lijken te vragen om een heroverweging van dat wat als onveranderlijk wordt ervaren. In wisselende samenwerkingen verkent ze de mogelijkheden van de (tussen-)ruimtes die haar praktijk definiëren. 

Dramaturge Hannah Loewenthal schreef in juni 2018 over Rita: “Today Rita is making an enquiry, not only into what fascinates her but why something rather than another thing might fascinate her, or why one place over another place might fascinate her. In this why, there is the possibility to know more about how she would like to share this with others and to recognize the conditions of the in-between spaces which define her practice. She deconstructs and redefines what we might call ‘common’ by bringing people into a state of wondering and into the (specific) place where she would like to be with them. This wondering together is an act of defiance against what we define as concrete and how we might shape the in-between through this common fascination.”

Finisterre. Foto van William van der Voort.

Finisterre. Foto van William van der Voort.

Finisterre. Foto van William van der Voort.

Salomé Mooij

Sinds haar afstuderen aan de RITCS in Brussel maakt Salomé Mooij (1990) in situ werk op locatie. Onlangs ging Reconstructie van een schuilplaats in première op Beyond the Black Box. In deze voorstelling verkent ze de vrije ruimte in de publieke ruimte.

Via op straat gevonden voorwerpen deelt ze haar observaties met het publiek. Ze nodigt hen uit om wat er in de gedeelde ruimte is minutieus te bekijken en vorm te geven: “Ik zie het als een bouwpakket waar het publiek langzaam in wordt betrokken; door mee te bouwen of bebouwd te worden. Maar ‘nee, bedankt’ moet altijd een optie zijn.”

Over haar performance schreef Sander Janssens voor Theaterkrant: “Reconstructie van een schuilplaats is een sympathieke, warme voorstelling, die een beroep doet op jeugdige sentimenten: spelenderwijs kunnen we maken wat we willen, én bovendien: als ik de rest niet zie, ziet de rest mij ook niet, toch?”

Lees hier de gehele recensie van Janssens. Lees hier het interview ‘Salomé Mooij: schuilen tegen de stroom in’.

Foto van Pedro Morato Gabao

'Reconstructie van een Schuilplaats', Beyond the Black Box 2020, foto van Nick Chesnaye

'Reconstructie van een Schuilplaats', Beyond the Black Box 2020, foto van Nick Chesnaye

Nick Steur

Nick Steur (1982) is een maker met een eigen handschrift: poëtisch, aards, beeldend en intuïtief. Hij ontsluiert tijdloze werelden via rauwe materie en enorme concentratie, gedicteerd door concrete natuurwetten. Een manier van kijken en doen die in ons complexe en hoogtechnologische bestaan nagenoeg is vergeten, of er tenminste in een groot contrast tot staat.

Zijn werk mag zich dan bewegen op het snijvlak met beeldende kunst, de performatieve component is essentieel: wezenlijk is het samenzijn van Steur als performer met de bezoeker, in een gebeurtenis die zich alleen hier, eenmalig kan afspelen.

Op dit moment werkt Nick met kunstenares Matea Bakula aan de performance We Do Matter, waarover Sander Janssens voor Theaterkrant schreef: “De muzikaliteit van het slaan, porfier dat langzaam plaatsmaakt door menselijk ingrijpen, totdat de steen uiteindelijk toegeeft en splijt – dat dan haast voelt als een catharsis – dwingen tot contemplatie.”

Lees hier de hele recensie.

'We Do Matter', Beyond the Black Box 2020, foto van Nick Chesnaye

'We Do Matter', Beyond the Black Box 2020, foto van Nick Chesnaye

'We Do Matter', Beyond the Black Box 2020, foto van Nick Chesnaye

TAAT

TAAT is een collectief dat werkt op het snijvlak van theater, architectuur, beeldende kunst en performance. In 2012 werkten Gert-Jan Stam (1972) en Breg Horemans (1985) samen aan het project KHOR I op de Floriade in Venlo (NL). Terugkijkend bleek dit het startpunt voor een langdurige samenwerking onder de naam TAAT, Theatre as Architecture, Architecture as Theatre.

Dezelfde dag zag het HALL33-project het levenslicht. HALL33 is een sleutelproject binnen het jonge oeuvre van TAAT, omdat het essentiële thema’s op het snijvlak van theater en architectuur bevraagt. Momenteel bouwt TAAT aan een Live Archief waarin het alle projecten wil onderbrengen vanaf 2011 tot op heden.

HALL09, foto van Breg Horemans

HALL05, foto van Jim Stephenson

Foto van Jim Stephenson

Anneke Tonen

Anneke’s rol – in en voor de sector – is een beweeglijke. In de veelheid van werkzaamheden, partners en ideeën richt zij zich voortdurend op veranderende werkpraktijken, flexibele (wellicht nieuwe) manieren van produceren en light weight samenwerkingen met telkens nieuwe makers. Eerder werkte zij met Edit Kaldor (2011 – 2013), Lotte van den Berg (2013 – 2016) en theatercollectief Schwalbe (2015 – heden).

In de verscheidenheid van samenwerkingen bouwde Tonen de afgelopen jaren een praktijk op gekenmerkt door een doorlopend bevragende houding. Dit leidde steeds meer tot nieuwe vormen van partnerschappen, andere perspectieven op manieren van organiseren, flexibiliteit in het denken binnen projecten en processen en het onderzoeken van een telkens veranderende relatie van kunst tot de samenleving.

Anneke Tonen studeerde als wetenschapper af in de Master Comparative Cultural Analysis en schreef een thesis over de overwaardering van kennis in de maatschappij.

Ze is algemeen directeur van SoAP Maastricht.

Benjamin Vandewalle

Benjamin Vandewalle (1983) doorliep de Koninklijke Balletschool van Antwerpen en studeerde in 2006 af aan P.A.R.T.S. Na negen jaar hoofdzakelijk in de black box van het theater te opereren, groeide bij Vandewalle de behoefte om uit de comfortzone van het theater te breken. Hij zocht zijn toevlucht in een onderzoekstraject rond stadschoreografie.

In 2019 toerde Vandewalle met zijn artistieke kermis Studio Cité door Europa, een speeltuin voor de menselijke blik in de vorm van installaties, performances en interventies. Gecentreerd op een plein in de openbare ruimte creëerde Vandewalle met Studio Cité een ruimte waar sociale ontmoetingen, discussies en de uitwisseling van ideeën kunnen plaatsvinden.

Van 2017 tot 2021 is Vandewalle artist-in-residence in het Kaaitheater in Brussel.

Studio Cité, foto van Edouard Goire

Studio Cité, foto van Dario Prinari

Studio Cité, foto van Thomas Seest

Selm Wenselaers

Selm Wenselaers (1983) is dramaturg en stadsconservator. Schrijven, theater, beeldende kunst, performance, dans, documentaire, erfgoed, steeds weer gaat het om verhalen. Selm kijkt met een historische en antropologische blik, met oog voor onderliggende verbanden.

Theaterkrant.nl publiceerde onlangs een interview met Selm onder de kop: ‘Misschien moet de theatersector maar eens een jaar dicht’. Samen met Anneke Tonen buigt Selm zich over de plannen voor 2021-2024.

Foto van Nick Chesnaye