Johannes Bellinkx

Het werk van Johannes Bellinkx (1978) balanceert op de grens van theater, beeldende kunst en film. Steevast zoekt hij naar een prikkelende manier om vorm en inhoud op elkaar te laten inwerken.

De laatste jaren is Bellinkx bezig zijn positie als maker, nationaal en internationaal te versterken. Reverse was de afgelopen jaren veelvuldig te zien op Europese performing arts festivals.

Bellinkx werkt op dit moment (23/24) aan verschillende projecten: samen met beeldend kunstenaar Daan Brinkmann, aan het Parcel Project, een immersief project over het traject dat een postpakket aflegt. Daarnaast werkt hij samen met Boukje Schweigman aan het project Prikkel, een zintuigelijke tentoonstelling over neurodiversiteit en prikkelverwerking. Deze is nu te bezoeken op Buitenplaats Doornbergh in Maarssen.

Rita Hoofwijk

Het werk van Rita Hoofwijk (1994) bestaat uit installaties en locatiespecifieke, ruimtelijke interventies. Het zijn tijdelijke omgevingen die, in alle eenvoud, lijken te vragen om een heroverweging van dat wat als onveranderlijk wordt ervaren. In wisselende samenwerkingen verkent ze de mogelijkheden van de (tussen-)ruimtes die haar praktijk definiëren. 

Op dit moment is Rita bezig met Jean. Jean is te bezoeken via de smartphone van de reiziger, in de trein, voor de duur van een reis. Het is geïnspireerd op een manifest van kunstenaar Jean Tinguely, waarin hij oproept onze horloges weg te gooien, de minuten en uren naast ons neer te leggen. 

Met Jean biedt kunstenaar Rita Hoofwijk een service voor een klok-tijdloze reis. Niet het uurwerk, maar de waarneming en ervaring van het constante bewegen staan centraal: de beweging van de trein zelf; van het lichaam; van de in en uitstappende medereizigers; het landschap buiten, de veranderende seizoenen. Jean nodigt uit tot het verliezen van elk tijdsbesef en focust des temeer op de tijdbeleving.

Daarnaast was in de foyer van de Brakke Grond tijdens Beyond the Black Box een preview te vinden van de tweede editie van A series of Suggestions. Deze publicatiereeks is onderdeel van het onderzoekproject The sound of shared Intimacy van Leonie Persyn (Universiteit Gent, S:PAM – Studies in Performing Arts and Media). Elke editie ontvouwt en viert een specifieke samenwerking. In de tweede editie Here (not anywhere) bekijken Leonie Persyn en Rita Hoofwijk wat er gebeurt in de ontmoeting tussen een plaats en een kunstenaar, een kunstenaar en een publiek, en een publiek en een plaats. In een zich ontvouwende dialoog zoeken ze naar wat het betekent om hier te zijn in de artistieke praktijk van Rita Hoofwijk.

MOHA

Wij zijn MOHA. Onze naam komt uit het Hongaars, het betekent mos. We hebben deze naam gekozen vanuit een verlangen om een ‘mosachtige kwaliteit’ te belichamen die zelfs in de meest onverwachte omstandigheden groeit en uitzet. We zien ons werk als een veerkrachtig levend ecosysteem. MOHA/mos is niet één entiteit en kan daarom niet slechts één vaste definitie hebben. Daarom groeide ons werk uit tot een samensmelting van vele velden: onder meer stedenbouw, antropologie, sociale choreografie, magisch realisme, performance, guerrilla-kunst en activisme.

In het najaar van 2022 begonnen MOHA (Alice, Olivia, Lisanne, Jetske, Zsofia, Marina) het project We live here in de wijk Pottenberg in Maastricht in samenwerking met Cultuurmakers Maastricht, Via Zuid en Woonpunt. Zes buren, zes kunstenaars, zes nieuwsgierige onderzoekers, die een tijdje in de Mammoetflat op de Potteriestraat (gaan) wonen – de Mammoetflat die op de nominatie van sloop staat (nog niet duidelijk wanneer, maar de grote uittrek is al begonnen). Vanaf deze plek onderzoeken zij de rol van ‘care’ in Pottenberg: hoe zorgen mensen voor hun (t)huis en de buurt waarin ze wonen?

Salomé Mooij

Salomé Mooij, performer en theatermaker, is geboren in Den Haag op 10 december 1990. Na de middelbare school reist ze naar België om Wijsbegeerte aan de Universiteit Gent en Theater regie aan het RITCS (Brussel) te studeren. De komende jaren focust Salomé zich op het ontwikkelen van haar artistieke praktijk. Daarbij wordt ze ondersteund door SoAP Maastricht, C-Takt, De Brakke Grond, wpZimmer, De Nwe Vorst en METROPOLIS/KIT.

Salomé maakt insitu werk op het snijvlak van performance en artistiek onderzoek: fysieke denkoefeningen die zich kenmerken door een verlangen naar aftasten, uitvouwen en het verbinden van het micro en macroniveau in ons bestaan. Binnen deze theatrale kaders onderzoekt ze de verbindingen die er mogelijk zijn tussen verschillende realiteiten in de stad, met een speciale aandacht voor dat wat aan het oog onttrokken wordt. Door details uit te vergroten hoopt zij een krachtenveld zichtbaar te maken, waarin het publiek als deelgenoot zijn eigen relatie mag onderzoeken. 

Afgelopen tijd werkte Salomé aan Proximics, een performance over nabijheid. Gebaseerd op het boek van Edward T. Hall, The Hidden Dimension oefent zij zich via verschillende nabijheden, afstanden en toenaderingen in het verhouden tot de ander en de ruimte tussen ons in. Soms is dit een onhandige oefening, een meest klunzige handeling, is het soms onverstaanbaar en soms te luid, blijft het te ver of komt ze te dichtbij; één ding is duidelijk: het kan in elk geval niet zonder de ander.

Paulien Oltheten

Mijn foto’s, performances en video’s onderzoeken het menselijk gedrag in openbare ruimtes. Ik creëer mijn eigen wandelroutines. Ik ga naar parken, pleinen en straten van grote steden voor directe observatie, het vinden van unieke activiteiten, repetitieve gebaren, routines, bepaalde objecten of ontwerp-elementen daar. Vervolgens verbind ik deze gebeurtenissen en creëer ik een verhaal dat geformaliseerd is in woorden en stilstaande en bewegende beelden.

Op dit moment werkt Paulien aan een film over Lourdes. De hoofdpersoon van de found footage film Lourdes TV kijkt dagelijks urenlang naar de webcambeelden van de Grot der Verschijningen. Ze volgt gefascineerd de strakke routines van priesters en nonnen, hoe ze zich voorbereiden op de mis. Ze herkent terugkerende pelgrims als oude bekenden. De vrouw met haar paars-roze rugzak, die elke dag naar de webcam zwaait. Of de man met baret, die op verschillende manieren genezende energie probeert op te vangen. Ze leeft mee met het verlangen van de bezoekers die de grot met hun eigen handen willen aanraken. Ze kijkt live toe hoe de medewerker elke ochtend de kaarsen aansteekt. Een jaar lang markeert dit haar begin van de dag. Het geeft haar een gevoel van macht dat ze weet wat er gaat gebeuren. Maar waarom kan ze zich daar niet van losmaken, van deze mensen die zich van harte vastklampen aan het geloof in de wonderbaarlijke krachten van de Maagd Maria?

Is er een vrouw die ze zelf niet meer kan bereiken? Een liefde die haar ontglipt is? Is dit waar ze de mystieke wanen van haar vriendin hoopt te begrijpen?

Gaandeweg ontvouwt zich een persoonlijk verhaal van liefde, loslaten en verlies. Pelgrims komen en gaan: de troost van vreemden, 1300 kilometer verderop.

Nick Steur

Nick Steur (1982) is een kunstenaar met een eigen handschrift: poëtisch, aards, beeldend en intuïtief. Hij ontsluiert tijdloze werelden via steen en enorme concentratie, gedicteerd door concrete natuurwetten. Een manier van kijken en doen die in ons complexe, hoogtechnologische bestaan nagenoeg is vergeten of er tenminste in een groot contrast tot staat.

Zijn werk mag zich dan bewegen op het snijvlak met beeldende kunst, de performatieve component is vaak essentieel: wezenlijk is het samenzijn van Steur als performer met de bezoeker, in een gebeurtenis die zich alleen hier, eenmalig kan afspelen.

De afgelopen tijd werkte Nick aan TREK, een samenwerking met Peergroup. Nick: “Ik ben gefascineerd door het verhaal en de reis van deze zwerfstenen. Op deze plek zijn namelijk geen bodem-eigen stenen te vinden. Ze zijn achtergebleven na de voorlaatste ijstijd, toen ze vanuit Scandinavië hier neerstreken. Eigenlijk zwerven ze nu nog steeds; de keien verplaatsen zich traag maar op vele manieren en vaak door mensenhanden. In het project staat de zwerfsteen centraal en reizen mens en steen samen door het door hen gedeelde Drentse landschap.”

Samen met Dirk Bruinsma, artistiek directeur van Peergroup, onderzocht hij vanuit de uitvalsbasis van Peergroup in Donderen het landschap en ontwikkelde zo de stiltewandeling TREK.

TREK is een geheel zelfstandige wandeling. Je krijgt een persoonlijke code als je deze korte pelgrimstocht voor twee personen boekt. Daarmee kun je overdag de TREK-container betreden, krijg je een audio-introductie en laat je zoveel bagage achter als je durft los te laten. Vervolgens kies je een koord en maak je je vast aan de steen van je keuze (je nieuwe gewicht). Samen volg je de uitgezette route in je eigen tempo, in stilte. De hele dag is voor jou.

TAAT

TAAT is een collectief dat werkt op het snijvlak van theater, architectuur, beeldende kunst en performance. In 2012 werkten Gert-Jan Stam (1972) en Breg Horemans (1985) samen aan het project KHOR I op de Floriade in Venlo (NL). Terugkijkend bleek dit het startpunt voor een langdurige samenwerking onder de naam TAAT, Theatre as Architecture, Architecture as Theatre.

Dezelfde dag zag het HALL33-project het levenslicht. HALL33 is een sleutelproject binnen het jonge oeuvre van TAAT, omdat het essentiële thema’s op het snijvlak van theater en architectuur bevraagt. Naast het bouwen aan een Live Archief waarin het alle projecten wil onderbrengen vanaf 2011 tot op heden werkt TAAT samen met SoAP en de rivier de Maas aan het Maaslab. Maas Lab is ontstaan uit onze gezamenlijke nieuwsgierigheid naar hoe een daadwerkelijk partnerschap met de Maas – een meer dan menselijke entiteit – onze menselijke manier van kijken naar entiteiten en organisaties in het algemeen kan veranderen.

HALL09, foto van Breg Horemans

HALL05, foto van Jim Stephenson

Foto van Jim Stephenson

Anneke Tonen

Anneke’s rol – in en voor de sector – is een beweeglijke. In de veelheid van werkzaamheden, partners en ideeën richt zij zich voortdurend op veranderende werkpraktijken, flexibele (wellicht nieuwe) manieren van produceren en light weight samenwerkingen met telkens nieuwe makers. Eerder werkte zij met Edit Kaldor (2011 – 2013), Lotte van den Berg (2013 – 2016) en theatercollectief Schwalbe (2015 – 2020).

In de verscheidenheid van samenwerkingen bouwde Tonen de afgelopen jaren een praktijk op gekenmerkt door een doorlopend bevragende houding. Dit leidde steeds meer tot nieuwe vormen van partnerschappen, andere perspectieven op manieren van organiseren, flexibiliteit in het denken binnen projecten en processen en het onderzoeken van een telkens veranderende relatie van kunst tot de samenleving.

Anneke Tonen studeerde als wetenschapper af in de Master Comparative Cultural Analysis en schreef een thesis over de overwaardering van kennis in de maatschappij.

Ze is algemeen directeur van SoAP Maastricht.

Benjamin Vandewalle

Benjamin Vandewalle (1983) doorliep de Koninklijke Balletschool van Antwerpen en studeerde in 2006 af aan P.A.R.T.S. Na negen jaar hoofdzakelijk in de black box van het theater te opereren, groeide bij Vandewalle de behoefte om uit de comfortzone van het theater te breken. Hij zocht zijn toevlucht in een onderzoekstraject rond stadschoreografie.

In 2019 toerde Vandewalle met zijn artistieke kermis Studio Cité door Europa, een speeltuin voor de menselijke blik in de vorm van installaties, performances en interventies. Gecentreerd op een plein in de openbare ruimte creëerde Vandewalle met Studio Cité een ruimte waar sociale ontmoetingen, discussies en de uitwisseling van ideeën kunnen plaatsvinden.

Van 2017 tot 2021 is Vandewalle artist-in-residence in het Kaaitheater in Brussel.

Studio Cité, foto van Edouard Goire

Studio Cité, foto van Dario Prinari

Studio Cité, foto van Thomas Seest