Greetsje Blanckers
Maastricht ligt aan de voet van een berg, de Sint-Pieter. In die berg leefde een vrouw, geboren onder een zacht gewelfd plafond. Vijfentachtig jaar bracht ze door in de berg, in een grot die door haar familie was uitgehouwen. De holte was eenvoudig tot huis getransformeerd: afgesloten met een muur, daarin een raam en een deur.
Binnen, in die ruimte van bogend steen, scharrelde de vrouw tussen hoekige kasten: solide, donker houten meubels. Een brede hangkast scheidde de ruimte in een voor en achter, een slaap- en leefvertrek.
Het liefst was ze tot in de eeuwigheid gebleven. Uiteindelijk toch, belandde ze in een tehuis. Daar bevriende ze een zachte bank, geplaatst voor een tv. Met de tv ging ze in gesprek, werd er niet naar haar geluisterd, dan gooide ze een slof.
Een Maaswachter avant la lettre (avant le project) zou je mevrouw Blanckers kunnen noemen. Ze leefde in het landschap van de Maas: alle dagen en onder elke weersomstandigheid was ze daar. Zo ook is er nu, in september, elke dag iemand aanwezig bij de Maas. Dit in naam van Maaswacht: een samenwerking van SoAP, TAAT en de Maas. Ook Maaswachten? Stuur een mailtje naar maaswacht@gmail.com.