In intieme setting, waar het er niet zo toe doet dat je je in iemands aura beweegt, waarin die aura-opschudding integendeel, gewenst is zelfs, het doel van samenkomst; in de nabijheid waarbinnen de ander best in je gezicht mag ademenen, een buik borrelende geluiden maakt (het zou die van jezelf kunnen zijn maar evengoed die van de ander); in dit fysiek super dicht op elkaar zijn wil het gebeuren dat je de neuzen bij mekaar steekt, de puntjes of de vleugels en de ander in de ogen kijkt. Je ziet op en treft: één oog, een overlapping van twee ogen om precies te zijn, twee ogen door de hersenen tot één beeld gesmeed, en dat je op dat moment voelt dat de cycloop, hoe woest ook weergegeven op oude gravures en in wijdlopige verhalen: dat de cycloop in potentie het toppunt van dierbare innigheid verbeelden kan.
Proxemics van Salomé Mooij speelt op 26 mei op de Miman Sinar Universiteit in Istanbul.