Beste Salomé en Geert,
Hartelijk dank voor het tonen van zowel de in- als outdoor versie van Anatomie van een struikel. Prachtig vond ik ze, allebei.
Ik schrijf jullie, omdat ik sinds het zien van dit werk iets bijzonders heb meegemaakt. Ik zal het je vertellen. Ook ik struikel wel eens, overwegend in figuurlijke zin: op het levenspad. Ik verstrik me in conversaties en werkomstandigheden, maak glijers op vakantie met geliefden en tijdens bruiloftsspeeches. Eens ook, gedroeg ik me al te uitbundig tijdens een diploma-uitreiking.
Nu wil het feit, dat het struikelen zich sinds het zien van Anatomie heeft uitgebreid en wel naar het domein van de droom. In eerste instantie was ik het zelf die omduvelde. In mijn slaap raakte ik uit balans, schoot wakker. De laatste weken zijn het de andere vormen, wezens en niet-wezens, die in dromen onderuit dreigen te gaan. Ik zag een wankelende pauw: de veren juist tot een waaier gezet, toen een onzichtbare kracht hem de snavel het gruis in drukte. Enkele nachten daarop kwam ik in contact met een schuivend, bijna kukelend stuk papier. Vannacht ten slotte, plakte zich een partij losse voorhoofden tegen een houten hek, in een pogen de collectieve val te breken.
Wat jullie, is dit normaal? Herken je deze opdringing van de struikel, of laat me het anders formuleren: struikelen jullie in je droom?
Annefleur
Op 13 mei spelen Salomé Mooij en Geert Belpaeme Anatomie van een struikel op festival Beyond the Black Box in Antwerpen