Idee voor een project, door de diverse gemeentes uit te rollen
achtergrond
In het verleden stonden er telefooncellen op straat. Glazen hokjes van een vierkante meter in oppervlak. In de hokjes een deur. Men stapte naar binnen, pakte een hoorn van een haak, stopte muntjes in een gleuf en tikte een nummer.
urgentie
We leven in een tijd waarin de mens buitensporig veel aandacht heeft voor de telefoon, de zaktelefoon. We nemen aan dat deze stelling niet vraagt om onderbouwing. Mogelijk, niet onwaarschijnlijk, leest u dit voorstel op de uwe. Mogelijk ook, kijkt u op het moment van lezen aan tegen een schermtijd van rond de vijf uur. Wij achten het tijd om de mens ruimte te bieden, letterlijk, om pauze te nemen van de telefoon. Hoe? Waar? Leest u ons voorstel:
voorstel
We zetten de telefooncellen terug. Het mobiel legt men buiten de cel, in daartoe bestemde kastjes, om te laden. In de cel: niks. Een oude telefoon. De draden doorgeknipt. Men zet de hoorn aan het oor en tuurt naar buiten.
Rita Hoofwijk is veel aan het schrijven deze maand. Ze is in residentie bij het Groninger museum. Daar schrijft ze een tekst en neemt ze hem ook op. Samen met geluidskunstenaar Andreas Oscar Hirsh en Clare Molloy, de curator van het museum werkt ze aan de installatie Soundings, losjes geïnspireerd op de Japanse windtelefoon. Soundings gaat in september in première.